13 binationals die ook voor de Rode Duivels konden kiezen

Onze Rode Duivels worden op het WK 2026 niet alleen vertegenwoordigd door de 26 spelers die Rudi Garcia selecteerde. Het Belgische voetbal was al goed vertegenwoordigd met 29 spelers uit de Jupiler Pro League, maar ook verschillende internationals die in de Verenigde Staten, Canada en Mexico aantreden, hadden het shirt van België kunnen dragen.

GoldenVegas Sport, de beste online bookmaker, zette de 13 WK-gangers op een rij die ervoor kozen om de kleuren van een ander land te verdedigen, ondanks hun sterke band met ons land.

Liever de Luipaarden dan de Rode Duivels

De Democratische Republiek Congo telt de meeste voormalige Belgische internationals in zijn rangen. Weinig spelers op deze lijst kunnen er prat op gaan dat ze het shirt van de Rode Duivels echt droegen. Joris Kayembe deed dat twee keer in 2020 onder Roberto Martínez. Dat belette hem echter niet om daarna de overstap naar de Congolese selectie te maken, waar hij intussen niet meer weg te denken is.

Matthieu Epolo, de voorbije seizoenen de revelatie bij Standard, maakt op amper 21-jarige leeftijd kennis met zijn eerste grote internationale toernooi. Net als Ngal'ayel Mukau. De speler van Lille, ooit Belgisch international bij de U18, leek voorbestemd om zijn weg verder te zetten met België. Na heel wat twijfels en gesprekken met de Belgische voetbalbond koos de middenvelder uiteindelijk definitief voor de DR Congo.

Noah Sadiki, opgeleid bij Anderlecht en doorgebroken bij Union Sint-Gillis, twijfelde op internationaal vlak lange tijd tussen België en Congo. In 2023 hakte hij de knoop definitief door in het voordeel van de Luipaarden en koos hij voor zijn roots, ondanks de bedenkingen in zijn omgeving.

Théo Bongonda ten slotte kreeg nooit echt zijn kans bij België. De in Charleroi geboren flankaanvaller sloot zich in 2022 aan bij de DR Congo en speelt nu een WK in Congolese kleuren. Congo hoopt zijn groep te overleven na een knap gelijkspel tegen Portugal.

De Atlasleeuwen, meesters in het binnenhalen van binationals

Marokko blijft de vruchten plukken van het uitstekende werk dat het levert rond spelers met een dubbele nationaliteit, en levert wellicht het meest opvallende geval van deze lijst. Nadat hij België in verschillende jeugdreeksen had vertegenwoordigd, koos Bilal El Khannouss uiteindelijk voor Marokko. Enkele maanden later stond hij al op het WK 2022 en droeg hij zijn steentje bij aan de historische tocht van de Atlasleeuwen tot in de halve finale.

De in Antwerpen geboren Zakaria El Ouahdi kende een atypisch parcours: via het amateurvoetbal werkte hij zich op tot een van de beste backs in de Belgische competitie. Chemsdine Talbi, lange tijd beschouwd als een groot talent van het Belgische voetbal, nam dan weer stilaan afstand van de Belgische voetbalbond. Een gebrek aan communicatie tijdens een moeilijke periode in zijn carrière versterkte zijn wil om voor Marokko uit te komen.

Ismael Saibari, die verschillende Belgische jeugdopleidingen doorliep voordat hij naar PSV Eindhoven trok, droeg nooit het Belgische nationale shirt. Toch stond zijn keuze voor Marokko nooit echt ter discussie, ondanks zijn Belgische naturalisatie. Jammer voor de Rode Duivels, want Saibari scoorde op dit WK al twee keer. Maakt hij er een derde? De odds van de bookmakers kunnen alleszins veranderen wanneer je live wedt.

De Australische verrassing, geboren in België

Bij de andere selecties duikt in Algerije Rafik Belghali op. De in Leuven geboren en bij Mechelen doorgebroken back gaf toe dat hij een selectie voor België had overwogen. Uiteindelijk speelt hij het WK 2026 met Algerije, nadat hij Vladimir Petković had overtuigd.

Maar de grootste verrassing vind je in Oceanië. Paul Okon-Engstler, bij het brede Belgische publiek nauwelijks bekend, werd in Oostende geboren toen zijn vader in België voetbalde. Hoewel hij deels werd opgeleid bij Club Brugge, koos hij er toch voor om internationaal verder te gaan met Australië.

De in Luik geboren Edmilson Junior hoopte lange tijd op een plek bij de Rode Duivels. Hij kreeg die kans nooit en koos uiteindelijk voor Qatar, het land waar hij al enkele jaren voetbalt. Net als Joris Kayembe speelde ook Hannes Delcroix ooit bij de Rode Duivels onder Roberto Martínez. Ondanks een volledig parcours in de Belgische jeugdploegen koos de centrale verdediger uiteindelijk voor Haïti, zijn geboorteland. Jammer genoeg kruist hij de Rode Duivels niet meer tussen Seattle, Los Angeles en Vancouver, want zijn land is al uitgeschakeld.

Een team van Belgische binationals dat de Rode Duivels had kunnen versterken

Met spelers als Bilal El Khannouss, Ismael Saibari, Noah Sadiki, Théo Bongonda of Zakaria El Ouahdi had België op het WK 2026 op een nog indrukwekkender talentenreservoir kunnen rekenen.

Deze lijst toont een realiteit die in het moderne voetbal steeds vaker opduikt: de internationale strijd om Belgische binationals te overtuigen is een belangrijk strategisch gegeven geworden. Sommigen volgden hun hart, anderen lieten zich verleiden door een sneller sportief perspectief dan wat de Rode Duivels hen konden bieden.

Hun parcours op het WK volg je in elk geval op GoldenVegas, met een BetXtra van 25% op elke live weddenschap die je plaatst op een WK-wedstrijd.